[EKP]chapter 4

posted on 27 May 2015 15:21 by panuki-w in EKP directory Cartoon
 
==============================================================
 
 
 
 
 
 

  เวลา 15.00 น.

 

 

     สภาพอากาศสดใสที่เหมาะกับการกวาดลานหน้าศาลเจ้าเมื่อตอนเช้าถูกแทนที่ด้วยเมฆฝน

 

 

     วันนี้ดิฉันก็ยังคงทำหน้าที่กวาดพื้นได้ไม่เต็มที่เหมือนเคยค่ะ

 

 

     ดิฉันได้แต่เหม่อมองออกไปยังทิวทัศน์รอบเมืองข้างหน้า ลมที่กรรโชกรุนแรง เม็ดฝนที่ร่วงลงมา      

      อย่างไม่ขาดสาย ทั้งเมืองถูกย้อมไปด้วยสีเทานั้นช่างทำให้รู้สึกหดหู่เสียจริง

 

 

 

 

 

 

 

     ราวกับมีใครจงใจทำให้มันเกิดขึ้น?

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     ก็ว่าไปนั่นล่ะค่ะ

 

 

 

 

 

     ระหว่างที่กำลังคิดว่าพรุ่งนี้จะกวาดพื้นอย่างไรดี พลันฝนก็ซาลงมาเล็กน้อย ปรากฏร่างของเด็กหญิงสองคน       เดินจูงมือเข้ามาที่ศาลเจ้า พวกเธอท่าทางอายุไล่เลี่ยกับฉัน

 

 

     คนหนึ่งไว้ผมยาวสีดำ เธอดูสงบนิ่ง ราวกับบึงน้ำใสที่มองไม่เห็นก้น

     อีกคนเดินจูงมือเด็กหญิงคนแรก ผมยาวสีเหลืองแกว่งไปมาอย่างมีความสุข

  

 

 

     พวกเธอเข้ามาสอบถามเรื่องเกี่ยวกับเหตุการณ์การหายตัวไปของเด็กหลายคนที่กำลังเกิดขึ้นในช่วงนี้

 

 

     จริงๆแล้วดิฉันก็รักและเอ็นดูเด็กมาก แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้จะให้พวกเธอเลย      

       แม้ต้องการจะช่วยเหลือขนาดไหนก็ต้องปฏิเสธไป

 


 

 

     พวกเธอกล่าวขอบคุณดิฉันและเดินจากไป

 

 

 

     ถึงสีหน้าจะซีดลงเล็กน้อย อาจจะเป็นเพราะความเครียดที่เกิดขึ้น

      แต่ทั้งๆอย่างนั้นแววตากลับดูมุ่งมั่นและมีความหวัง

 

 

     แล้วมิโกะธรรมดาๆอย่างดิฉันจะสามารถทำอะไรได้ให้พวกเธอได้บ้าง?

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     อ้าว ฝนได้หยุดตกเรียบร้อยแล้วค่ะ

 

     งั้นก็คงต้องไปกวาดลาดหน้าศาลเจ้าให้สะอาดก่อนค่ะ

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

     เวลา 18.00 น.

 

     คาสึระ : เฮ้ออออออ ฝนมันจะตกทำไมนักหนาวะเนี่ย ปลาที่เพิ่งได้มาใหม่ๆขายแทบไม่ออกเลย

                 ให้ตายเถอะ!!

 

     โอวกิ : นั่นสินะคะสิคะคาสึระซัง บรรยากาศอึมครึมซะขนาดนี้คนก็ไม่ค่อยออกมาจ่ายตลาดกันเหมือนเคย

 

     คาสึระ : นั่นน่ะสิ!!  รู้งี้ชั้นให้ไอโคทาโร่ทำตุ๊กตาไล่ฝนไว้ก่อนออกไปเรียนก็ดี

 

     โอวกิ : แล้วคุณจะใช้ให้หลานตัวเองทำทำไมละคะ ? ว่างๆก็ทำเองซะเลยสิคะ

 

     คาสึระ : *ทำหน้าครุ่นคิด*

                  ......คือชั้นไม่ค่อยถูกกับเรื่องโชคละตารึอะไรพวกนี้เท่าไหร่น่ะ กะอีแค่ตุ๊กตาไล่ฝนน่ะใครๆก็      

                  เคยทำ แต่ของชั้นยิ่งทำมันยิ่งตกหนักเลยน่ะสิ!!!

 

     โอวกิ : จริงเหรอคะเนี่ย *หัวเราะ*

                   ......แต่พอพูดเรื่องเหนือธรรมชาติแบบนี้แล้วก็ชวนให้นึกถึงเรื่องที่เด็กในเมืองหายตัวไป      

                  อย่างไร้ร่องรอยด้วยสิ คาซึระซังคิดว่ามันเป็นไปได้ไหมคะ?

 

     คาซึระ : ก็คงเป็นโจรลักพาตัวกระจอกๆคนนึงนั่นละ!!! *หัวเราะ*

 

     โอวกิ : ถ้าเป็นแค่โจรลักพาตัวก็คงจะดีสินะคะ......

               อ้าว! สวัสดีตอนเย็นจ้ะหนูมัทสึริ วันนี้ก็จะเอากะหล่ำปลีกับต้นหอมเหมือนเคยสินะจ๊ะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     โอวกิ : ไม่เอางั้นเหรอจ๊ะ ไม่เป็นไรจ๊ะ

 

     คาสึระ : วันนี้หนูดูเศร้าพิลึกๆนะ เป็นอะไรรึเปล่า?

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

     โอวกิ : ......ไม่ได้เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะจ้ะ หนูมัทสึริร่าเริงเข้าไว้นะ แล้วก็อย่ากินข้าวกล่องร้านสะดวก                           ซื้อบ่อยนักล่ะ วัยกำลังโตอย่างหนูจะเสียสุขภาพเอา สวัสดีจ๊ะ บ๊ายบายยย *โบกมือ*

  

 

 

 

 

 

 

 

 

     คาซึระ : ชั้นรู้สึกเป็นห่วงหนูมัทสึริจัง เหมือนเธอกำลังหักโหมอยู่เลย

                   .....รึไปโดนใครด่าเอารึเปล่าล่ะนั่น? *พ่นควันบุหรี่*

 

     โอวกิ : นั่นสินะคะ ชั้นว่าเธอกำลังเครียดเรื่องที่เด็กในเมืองหายตัวไปนี่ล่ะค่ะ *ถอนหายใจ*

                 แต่สิ่งที่เราจะทำเพื่อเธอได้ตอนนี้ก็แค่ช่วยเฝ้าระวังเรื่องเด็กที่หายตัวไป

                เพราะงั้นพรุ่งนี้ก็มาพยายามไปด้วยกันนะคะ

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

                เวลา 19.00 น.

 

                ฉันกำลังเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ ทักทายพนักงานที่แคชเชียร์เหมือนเคย

 

                ฉันเดินไปที่ตู้แช่แข็ง หยิบข้าวกล่องลดราคาขึ้นมาอย่างไม่เจาะจง

               เพราะไม่ต้องการจะทานอะไรเป็นพิเศษ

               

                ฉันเดินไปที่ตู้แช่เครื่องดื่ม หยิบชาเขียวลดราคาขึ้นมาอย่างไม่เจาะจง

                เพราะไม่ต้องการจะดื่มอะไรเป็นพิเศษ

               

 

 

 

 

 

                ฉันจ้องเข้าไปข้างในตู้แช่อย่างเหม่อลอย คิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาในวันนี้

               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า

       

                ฉันรู้สึกขอบคุณมิโกะคนนั้น ลุงคาซึระและป้าโอวกิที่พยายามจะให้ช่วยเหลือฉัน

               ฉันรู้สึกขอบคุณทั้งสามคนจริงๆ แต่การสืบหาสาเหตุของการหายตัวไปของเด็กก็ยังไม่คืบหน้า

 

 

                ฉันถอนหายใจ แต่ก็คิดว่าเราจะมาหยุดอยู่แค่นี้ไม่ได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ฉันรู้สึกว่ากำลังมีคนจ้องฉันอยู่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

              

 

 

 

 

               ฉันกับเธอเดินออกจากร้านสะดวกซื้อพร้อมกัน

 

                ฉันคิดว่าตัวตนของเธอคนนั้นมีอะไรพิเศษ และสามารถคาดหวังได้

 

                ฉันจึงถามเธอถึงเบาะแสของเหตุการณ์เด็กหายในครั้งนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ฉันได้รับฟ